Το Pontiakilelapa blog εποίκ ατο για τoι πόντιους ς  σ’όλôν το κόσμον με καρδίαν γομάτον εγάπ. Εγάπ  για την παράδοσην και την ιστορίαν.

Αφιέρωμαν ´ς σην καλομάννα μ’ Στάλλη.

 ´Σ σον ουρανόν αχάσκεσαι, ποτάμ’ εν’ τα δâκρόπα σ’, ´ς σον AεΠέτρον δίεις την _ή σ’, να ευτάει σ’ είναν χάρην, σίτεα κρατεί το χέροπο σ’, απές ας σην καρδία’τ’, εγάπαν’νε σεν παραπάν’, και διεί την δεαρμενεία’τ’.

Να μη δακραίντ’ς Σταλλίκα μου, ετόνε το γραμμένο σ’,  πέϊ ´μεν  να  εφτάγω ήντâν θελ’τς, ομνίσκουμε να εφτάγω.

Αε μ’ ποδεδίζω σεν, κανείτε ατόσος πόνος, ίλâμ εσύ να εριάεις, απαδακές τον κόσμο σ’, άμον τ’αρνίαν πορπατούν, για σπάξιμον δâβαίν’νε, και’κι νοΐζ’νε ντο κακόν,’ς σ’ αυλία τουν θα φαίρν’νε.

Στάλλη μ’ τέρεν αφ’κα ς σην γην, τρανείν’νε τα παιδία σ’, χάταλα εποίκαν έμορφα, εγγόνεαν τα κλαδία σ’.

Ελέπ’ ατα τα κλαδόπα μ’, και κλί®κουμαι ´ς σην χάρη σ’, άκ’σον ντο είπεν το εγγόν, τη Κώστικα μ’ ο Γιάννες.

´Σ ση παραδείσι το σκαλίν, γλυκέαν καλομάννα μ’, λάλτ’σον σουμά σ’ τον ήλεν, για να φωτάζ’ άμον εσέν, ολήμεραν την χώραν, ν’ ανθίζ’νε ξαν τα μάρανταν, κι’ όλεα τα παχτσεδόπαν, τα τσαρτεμέναν’ς σο σκοτάδ’, τη γης τα τζιτζεκόπαν, μύραν π’ εχάθεν να εβγαίν’, οπίς ας σ’ αραμάδας, με τη θεούν το βλόεμαν, ρούζ’νε τα τζαρτζαφάδας, κι’ όσον ατώρα κι’ επορούν, ποίσον να ®κουτουλίζ’ νε, τα φυτανόπα τα μικρά, χατώρα ξαν να ανθίζ’νε.