ΠΑΦΡΑΛΗΔΕΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΥΣΚΟΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 1914-1924

Πρώτοι στόχοι των Τούρκων αποτελούσαν οι Ιερείς, οι Δάσκαλοι, οι Πρόκριτοι – Προύχοντες και όλοι η πνευματική ηγεσία της Πάφρας. Ελάχιστοι γλίτωσαν, σχεδόν κανένας από αυτούς, για τον λόγω αυτό υπάρχει ιστορικό κενό και έλλειψη μορφωμένων Παφραίων εδώ στην Ελλάδα στην πρώτη Γενιά Προσφύγων. Όταν καιγόταν όλος ο Πόντος (Δυτικός και Ανατολικός εκτός της Σάντας.. 7 χωριά) ζούσε ασφαλής υπό την προστασία των Ρώσων και υπό την σκέπη της διπλωματίας του Χρύσανθου. Ενώ άλλοι πόντιοι κατάφεραν και έφεραν στην Ελλάδα τα υπάρχοντά τους, τις καμπάνες τους, τις εικόνες τους, τις βιβλιοθήκες τους, οι Παφραίοι κατέφθασαν τελευταίοι χρονικά και μετέφεραν εδώ στην Ελλάδα εκτός από τις χιλιοταλαιπωρημένες ψυχές τους, μόνο την ανδρειωσύνη και την περηφάνεια τους. Και δεν έφταναν όλα αυτά, εδώ στην Ελλάδα είχαν να αντιμετωπίσουν την απαξίωση και τον ρατσισμό απ΄όλους, αλλά ιδιαίτερα από τους πόντιους αδερφούς τους. Με τους Καπαδόκες, τους Προυσαλήδες, τους Αδαναλήδες και πολλούς ακόμη Μικρασιάτες, όλοι τους Τουρκόφωνοι, δεν ασχολούνταν κανείς, πάντα ενοχλούσε το ανυπότακτο το περήφανο και το αγέρωχο πνέυμα των Παφραίων. Τιμή και Δοξα και Ιστορική Δικαίωση στους Ήρωες αυτούς. Στους οποίους οφείλουμε την ύπαρξή μας. Το μοναδικό εκκλησιαστικό κειμήλιο που επέτρεψαν οι Τούρκοι να μεταφέρουν στην Ελλάδα οι Παφραίοι ήταν ένα, τίποτα περισσότερο, μόνο ένα!!! Τόσες χιλιάδες χρόνια παρουσίας στην Ανατολή και δεν μπορούσαν να φέρουν τίποτα δικό τους, τα περισσότερα είχαν γίνει στάχτη μαζί με χιλιάδες αθώες ψυχές που κάηκαν μέσα σε εκκλησίες και σχολεία…επέλεξαν να φέρουν τον επιτάφιο του μητροπολιτικού ναού της Αγίας Μαρίνας, που σήμερα αν θυμάμαι καλά βρίσκεται στη συλλογή του μουσείου Μπενάκη στην Αθήνα.

 

Κοβρίδης Γιωρίκας

3ΧΥ Ράδιο Ελλάς Μελβούρνη