Advertisements

Τον Μάραντον χαρτίν έρθεν, θα πάγει ‘ς σην στρατείαν

Την νύχτα πάει ‘ς σον μάστοραν, την νύχταν μαστορεύει

Κόφτ’ ας τ’ ασήμι πέταλα, κι’ ας το χρυσάφ’ καρφία

Τον μάυρον ατ’ καλίβωνεν κατάντικρυ ‘ς σον φέγγον

Κ’ η κάλ’ äτ παραστέκει ατον με το χρυσόν μαντήλι

Τα δάκρä τα εκατέβαιναν, καλόμηνα χαλάζια

Καρφίν – καρφίν απλώνει ατον, την γήν δάκρä γομώνει

-Που πας, που πας, νε Μάραντε, κ’ εμέν ‘ς ίναν αφίνεις;

-Αφίνω σε ‘ς σον κύρη μου, ‘ς σον Άεν Κωνσταντίνον

Αφίνω σε ‘ς σην μάνα μου, την Άγιαν Θεοτόκον

Αφήνω σε ‘ς σ’ αδέλφια μου τους δώδεκ’ ‘Αποστόλους.

-Που πας, που πας, νε Μάραντε, κ’ εμέναν ντο αφίνεις;

-Αφήνω χίλια πρόατα και πεντακόσια αρνία

Αφήνω σε τον κρίαρον, τον χρυσοκωδωνäτεν

Αφήνω σε χρυσόν Σταυρόν κι’ αργυροδαχτυλίδι

Το δαχτυλίδ’ πούλ’ τσον και φα και το σταυρόν προσκύνα………

Εφτά χρόνä εδέβανε κι’ ο Μάραντον ‘κ εφάνθεν

Κι’ ας εφτά χρόνä κι’ αλλ’ απάν’ σε μήνους υστερναίους

Καβαλλάρην επέντεσεν ‘ς σα ψηλά ‘ς σα ραχία

Κάτσεν κι’ ατέν ερώτεσεν, τα τίνος νύφε είσαι;

Τα τίνος είν’ τα πρόατα; Τα τίνός είν’ τ’ αρνία;

Τα τίνος εν’ ο κρίαρον ο χρυσοκοδωνäτες;

-Τη Μάραντ’ είν’ τα πρόατα, τη Μάραντ’ είν’ τ’ αρνία

Τη Μάραντ’ εν ο κρίαρον ο χρυσοκοδωνäτες

Εφτά χρόνä ενέμ-ν ατόν, κι’ άλλ’ εφτά αναμένω

Αν έρται έρτ’ ο Μάραντον, κι’ αν κ’ εν, καλογερεύω!

-Ο Μάραντον σ’ επέθανεν, εκείνος ‘περτς ετάφεν

΄’ς σην ταφήν ατ παρέστεκα κι’ ασ’ άσπρον ατ επέρα

Κ’ εμέναν εδäτάχτε με τη κάλη μ’ εδέβα έπαρ.

-Οπίσ’ οπίσ’ νε λυγερέ, οπίσ’ κι’ απ’ όθεν έρθες.

– Ο Μάραντον επέθανεν εγώ εσέν θα παίρω.

-Εγώ καλόγρä γίνουμαι ‘ς σο μοναστήρ’ εμπαίνω,

-Καλόγερος θα γίνουμαι κ’ εγώ εσέν θα παίρω.

-Εγώ πέρδικα γίνουμαι και ‘ς σα καφούλä μπαίνω.

-Κ’ εγώ αητός θα γίνουμαι κ’ εσέναν θα αρπάζω…..

Ατό το στιμνοδέσιμον τη Μάραντε μ’ ομοιάζει.

Advertisements